nieistniejący blog

Święta.

Mało co przeraża mnie podczas całego roku jak święta. Nie jest nawet tak że nienawidze świąt… jest raczej tak że kocham święta, ale nie mogę ich mieć. I to daje im dokładni taki sam smutny i nostalgiczny smak jak wszystkie rzeczy które kocham, a które pozostają nie do zdobycia.

Wierzę też w pokonywanie siebie. W osiągania wyższych stopni świadomości i wyższych stopni profesjonalizmu przez pewne zaprzeczenie sobie i przez zmaganie z myslami na które wcześniej nie byliśmy gotowi. Wierzę w patrzenie w otchłań, i że patrzenie w otchłań czyni cię silniejszym. I w parę innych głupot również.

W każdym razie stoję przed nowym profesjonalnym zadaniem. Musze napisać odcinek serialu animowanego w świątecznym klimacie. I musi być lekki i żartobliwy, trafiać do widza i nastrajać go pozytywnie. i reklamować tran.

Jesli chodzi o mój stan ducha to jest mniej więcej tak jakby kazano ofierze wypadku po amputacji napisac serię dowcipów reklamujących płyn na porost włosów o jej straconych nogach. Może to mocne porównanie, ale dość trafia w strunę, nad którą właśnie siedzę.

Jesli uda mi się sprzedać tę historię przejde na wyzszy poziom – i profesjonalizmu i finansów. Jesli zawiode będę dalej szukał drzwi.

Wysoka stawka jak za wejście w świat własnych traum i wyciągniecie z niego przynajmniej kilku zabawych rzeczy.

Nie dysponuje nawet piórnikiem reżyserskim, ponieważ nie mam żadnych wspomnień ze świąt z rodziną. Nie mam nawet czego opisać, muszę od zera wymyśleć cały świat i całą intrygę. I zamknąć w krótkim dialogu z dziewczyną, której również nie mam.

To ciekawa historia do punktu pod tytułem pokonywanie siebie. Stajemy się lepszi przez wykonane zadania, mam nadzieję że osiągnę sukces. Termin pojutrze.

Bardzo przyjemny głęboki wdech czeka na mnie na końcu tej drogi.

“obudzimy się wszyscy w nowym awatarze

i niebieskie, jak ptaki, będziemy miec twarze”

Spotkałem dziewczynę która nie mogła mówić. Lub przynajmniej robiła to z trudnością. Miała szczękościsk, przez jakiś dentystyczny problem. Taka młoda drobna blondynka. Pochwaliła moje prace nad scenariuszem.

Pomyślałem wtedy że ciekawie byłoby pójść na taką randkę na której nie możesz powiedzieć ani słowa. Ani słowa usłyszeć. Czy ludzie zdołaliby przeskoczyć ponad własnym językiem i całym zestawem konwenansów i komunikować sie mimo tego? Napewno byłoby zabawnie i napewno miałoby to jakiś intelektualny odświerzający rys. I jakiś komiczny aspekt. Był film “miast ślepców” w którym rezyser odważył się uczynić ślepymi wszystkich swoich aktorów. Nie wiem czy ośiągnął sukces. Pamiętam też ćwiczenie montazowe sprzed lat – portret w trzech ujeciach – gdzi ejakiś niesamowicie zdolny kolega zdecydował się na niewidomą dziewczynę. Masy wysiłku było trzeba aby to odgadnąć. Zdecydowanie zdeklasował moją dziewczynę pijącą herbatę, i chyba nawet dresiarza jedzącego lizaka. Dziewczyna robiła sobie makijaż z zamkniętymi oczami.

To by było troche tak jakby pójść na randkę nago. Kiedy tracisz swój język tracisz też swoje myśli, a przynajmniej stają sie bezużyteczne, jesli wychodzą na wyższą abstrakcję. Wracasz do źródła, do instynktów, do skuteczności i elementarnych strategii. Jak pokazesz komus, kogo widzisz pierwszy raz, że ci się podoba, albo nie podoba, bez uzycia słów? I jak odczytasz jego gesty? Musisz wypracować nagle ogromny zestaw intuicji i cały mechanizm odczytywania spojrzeń i drobiazgów, drżeń ręki czy mapy kącików ust, żeby dojść do tego jakie zrobiłeś wrażenie.

Ale za to ile czasu mniej potrzeba aby złapać z kimś komunikację! Wszyscy jesteśmy dorośli i wiemy do czego zmierza ta gra, jeśli znikną konwenanse okaże się że możemy przeskoczyć ogromny etap bez generowania zbędnego ’bla bla bla’. Mozemy zbudować z kimś raport, choć to również nie będzie to. Możemy otworzyć się na jakiś wewnętrzny instynkt i jakąś nieswiadomość, na to wszystko co zawsze umyka językowi. Ogromna podróż w nową czarną przestrzeń, której nawet nie bedziemy mogli opisac, gdy wrócimy.

Ciekawe co mozna tam odkryć i spotkac, i ciekawe czy da się pokonac lęk wchodzac w coś takiego. Ale jesli da się i jeśli można wygrac taką walkę przeniessie to ludzkiego ducha na kolejny poziom świadomości i opanowania. Kiedy kończy się język zaczynają się upiory, zaczyna się to wszystko przed co sprawia że filozofowie moczą ze strachu prześcieradła. Jeśli czegoś nie możemy nazwać, nie możemy nigdy nad tym panować.

Ale czy możemy wejść dobrowolnie do swiata nad którym nie mamy władzy i zgodzić się na przejażdżke w której jesteśmy jedynie turystą… i nie wiemy gdzie właściwie znajdziemy się na końcu?

Jak by wyglądała randka bez słów?

To nie jest rzecz, którą możesz pokonać.

Możesz nauczyć się docelowo obchodzić ją dookoła, możesz bełkotać do niej niezdarnie cały czas, od początku i od początku, ale nie możesz jej zwalczyć.

Moze się z tym rodzisz, tak jak niektórzy rodzą się bez rak albo nóg, i może razem z nimi próbujesz od zawsze niezdarnie poradzić sobie z zyciem i zastapić rzeczy niezbędzne czymś innym. A może tylko trafia w ciebie kiedy już żyjesz…

To, co teraz robie, to generowanie bełkotu. Z lubiścią wyśmiewam kazdy inny bełkot, więc nie sposób mi uniknąć hipokryzji, chyba że pryznam się do tego otwarcie. To co teraz pisze to takie same brednie z roszczeniem wyższości, jak każde inne które czytałem ostatnio. Zapis frustracji, dla której nie ma pointy – i to bez dobry zdań podczas trwania.

Pustka. Pustka powinna być zarejestrowana jako jednostka chorobowa, powinna być leczona i okiełznana. Pustka wypełnia cię i przenika, jest jak doznanie niemal religijne, jak oświecenie w jakiejś wewnętrznej wierze że wszystko już było i nic się nie da zrobić.

Pustka spina twoje mięśnie i wykręca cię w nienaturalne pozycje, kiedy atakuje. Chwyta cię za nerwy albo każe ci mówić we śnie słowa, które ci się nie śnią. Pustka rozdrapuje każdą twoją ranę, przypomina każdą porażkę i buzię każdej dziewczyny której nie miałeś.

Pustka jest nieskończoną mądrością, jest daleko bystrzejsza niż ty i jesli zajrzysz do jej środka odkryjesz jak daleko cię przekracza, mimo że wydaje się tylko miejscem na sztylet wewnątrz twoich organów, i to wydaje się dozgonnie przekonująco.

Pustka jest pamięcią i zapisem wojen, które wygrałeś i przegrałeś. Rejestrem rzeczy nieistniejących. Składam się z rzeczy nieistniejących, cały jestem z nich zbudowany, dlatego lubię tak siebie nazywać. Dlatego lubię to słowo.

Pustka jest czymś co zabija powoli i z mechaniczną precyzją. Jest jak intelektualny rak, który odbiera ci powoli wszystkie organy duchowego życia, by ostatecznie wyciszyć twoje tętno i wyrównać oddech. Podnieść twoją rękę przeciw całemu twojemu – choćby i najzdrowszemu – ciału i wyprężyć cię po raz ostatni w agonalnym geście. Pustka jest cierpieniem. Możesz ją sobie wyobrazić jak płynie razem z twoją krwią, oślepia cię i ogłusza, zamyka przed tobą wszystkie drzwi i ukrywa wszystkie wejścia.

W pustce dryfują wszystkie twoje marzenia zawieszone nad linią horyzontu, i oddalają się w miarę jak zbliżasz się do nich. Jest też bezpowrotność, bezpowrotność jest najpotężniejszym narzedziem pustki, najpoważniejszą dolegliwością.

To skłonność pewych natur aby biczować się w kółko i w kółko rzeczami które odeszły i nie istnieją dłużej. To tendencja do podejmowania złych wyborów w imię tradycji lub wspomnień, i skłonność ogólnie do rozpamiętywania wszystkiego co się stało i wszystkiego co stac się mogło.

Pustka oszukuje nas i mówi nam że już jesteśmy martwi i że życie nasze nawet jeśli było – dawno już odeszło. Maszerujemy więc legionami żywych trupów i rzucamy się na kazde zycie aby je wyssać, przemielić, wykorzystać i zamienić w kolejną pustkę w naszej głowie, w kolejną figurę i próżną istotę.

Jestesmy jak wampiry, i wiecznie jesteśmy głodni nowych twarzy i uczuć. I czujemy ich zapach w powietrzu i śledzimy je… i nie możemy zdobyć, a nawet jesli – po to jedynie żeby spopielić i powiększyć pustke wewnątrz nas. Jesteśmy ofiarami, ale dostrzeżone jest to jedynie gdy giniemy.

Czasem giniemy w wybuchu, jesli dość dużo energii zdołaliśmy zgromadzić. Zabieramy wtedy ze sobą inne równie podłe istnienia, oraz te istnienia które nie były nigdy dotknięte naszą zarazą. Nie znamy sprawiedliwości w zabijaniu. Zwykle jednak giniemy cicho.

Czasem jedynie nie ruszamy się i rozkładamy się powoli, odmawiamy jedzenia i oddechu, czekamy. Czasem znikamy i nie ma nas więcej. Jakikolwiek nie jest nasz wybór – zawsze niemiłosiernie boli. Ale nigdy nie boli tak mocno, jak pustka. Bo kiedy żyjemy nie czujemy jak wy wszyscy i nie widzimy tego, co jest dla was oczywiste.

Czasem nasz wzrok może prześwitywać przez mury i pokazywac nam bieg wypadków i zdarzeń, albo przeszłość taka jaką była. Czasem możemy dotrzeć do źródła. Zwykle jednak widzimy tylko własne nienasycenie, własny mrok i czujemy jedynie własną pustą przestrzeń pod obojczykiem, własny ból i rozpacz.

Żre nas to wyżera, zabiera całą radość, twórczość i ciekawość. każdy dzień zamienia w walkę z własną ułomnością, tym trudną że jedyni jesteśmy, którzy o niej wiedzą. Czasem uciekamy na chwilę i rozkładamy skrzydła, na własny żałosny i nieporadny sposób, ale i tak wracamy na dół.

Jesteśmy gorsi od ślepych i głuchych, przesladuje nas rzecz gorsza niż adis. Człowiek jest istotą piekną, rozumną, i w ruchu i w biernosci, i kazdą jesli zechce może pokonac przeszkodę. A my jesteśmy pariasami, którzy zapomnieli o sile i pięknie, myśmy się sukcesu wyrzekli, i znamy mnóstwo powodów, by przegrać. I przegrywamy.

Rezeczy znikają z naszych rąk, albo ważą niemiłosiernie dużo. Oślepiają nas i nie wiemy gdzie iść. Zamykają nam wejścia. Pustka jest chorobą, na którą nie ma lekarstwa. Tak jak nie ma lekarstwa na zycie – kazdy kto go dotknie umiera. Pustka jest terminalnym stanem umysłu, tak jak nirwana jest umysłu wyzwoleniem.

Pustka jest chorobą każdego ze zmysłów jednocześnie i wszystkich na raz. Pustka jest niedoskonałością w intelekcie, ostatecznym rodzajem zgubienia. Pustka jest wolnym miejcem w twoim organiźmie czekającym na wypełnienie. Organicznym i jedynym rodzajem przeznaczenia.

Geniusz, orginalnie, to słowo okreslające pewną ponad ludzką istotę – ducha pustyni z perskich baśni. Geniusze bywały dobre lub złe, miały magiczną moc lub tylko nawiedziały ludzi we śnie. 

Rzymianie kontynuowali ten mit, ale nadali mu bardzo demokratyczny charakter – geniusz stał się rzymskim odpowiednikiem daimoniona, półboską opiekuńczą istotą, która była sercem rozumu i powodzenia mężczyzny (kobietom patronowała Junoa, żeński odpowiednik o innych atrybutach). O daimonionie mówił Sokrates że jest to coś, co siedzi mu na ramieniu i podpowiada co będzie dobre, co złe. Co sprawiedliwe co nie. Pewnego rodzaju metafizyczna intuicja. Później przerodziła się w postać anioła stróża, kiedy chrześnijanie odebrali światu magii jego domenę.

Geniusz nie jest zalezny od woli człowieka. Geniusz jest duchem ponad naszym światem i nie mamy żadnego wpływu na jego postępowanie. Geniusz jest istotą żyjącą w nas i wymagającą opieki i szacunku, aby był po naszej stronie, albo stanie się destruktywnym towarzyszem, przekreslającym każde nasze działanie. Opieka nad geniuszem jest troche jak opieka nad każdym innym z naszych organów. Rzymianie składali swoim geniuszom ofiary w dzień swoich urodzin.

Trafiłem na tę historię kiedy czytałem ‘Magije’ Crowleya. Autor opisuje tam świat niesamowicie odległy od tego który znamy i bardzo czesto nie doprowadza czytelinika do poznania swojej idei – zostawia go jedynie przed jakąś skomplikowaną zagadką i radzi : “użyj twojego geniusza, aby rozwiązać ten problem”.

“użyj twojego geniusza”. Jak arogancko ze strony magii. I jak dobrze opisuje to jej istote – pokaż że jesteś slilniejszy niż inne byty magicznego świata i zapędź je do pracy na twoją korzyść. To troche tak jakby powiedzieć “użyj kasjerki aby kupić wafelka” albo bardziej trafnie: “użyj twojej wątroby aby wyleczyć kaca”.

Używanie geniusza. Mimo arogancji, Crowley dobrze wiedział co robi. Są zagadki których nie da się rozgryźć używając jedynie ludzkich atrybutów. Tak jak nasz wzrok jest ograniczony, tak ograniczony jest nasz rozum i nasze ciało. Nie jesteśmy dość silni aby podnieść samochód, i nie jesteśmy dość rozumni aby podnieść problem relacji między naszym mikro światem a makro światem. Nikt jeszcze nie znalazł odpowiedzi na pytanie czy pozytywne myślenie czyni świat lepszym.

I tutaj wracamy do demokracji – Jeden człowiek nie może podnieść samochodu, ale dziesięciu już tak. Może więc jeśli jeden człowiek nie może podnieść problemu – dziesięciu da radę? Po to mamy język, aby łączyć umysły.

W większości naprawde powaznych problemów nie znajdujemy jednak porozumienia. Dobro, Szczęście i Prawda znaczą różne rzeczy za kazdym razem kiedy zostaną wypowiedziane. Jak mamy podnieść problem skoro nie wiemy o czym mówimy? Nasze rozumy nie łączą się tak, jak mogą się łączyć nasze ręce – żyjemy w świecie po wieży Babel.

Są więc rzeczy z którymi zmierzyć się może jedynie jednostka. Tak jak niektórzy bardzo silni ludzie mogą podnosić tyle co dziesięciu innych, tak zdarzają się – no właśnie – geniusze, mogący wziąć na siebie więcej myśli niż wielu innych. 

W naszym języku to słowo okresla właśnie jednego człowieka, który przerósł innych rozumem. Odkrywcę, naukowca, badacza, wynalazcę. Kogoś kto zobaczył nagle więcej niż inni, odwrócił świat do góry nogami i pokazał wszystkim coś, co mieli przed nosem ale nie umieli tego dostrzec.

Często płacąc za to ogromną cenę i robiąc rzeczy przeczące zdrowemu rozsądkowi, jak na przykład decydując się na wydalenie z uczelni lub dając się spalić na stosie.

Często też płacąc cene za samą specjalizację. Wszyscy znamy archetyp roztargnionego naukowca, który nie umie zawiązać sobie sznurowadła a potrafi rozwiazać zadanie o niesamowitym poziomie abstrakcji, albo przekonać każdego że wie, czym jest dobro. To również cena geniuszu.

Czemu jedno słowo określa tyle rzeczy? Czemu akurat w taką strone ewoluuje? Jakie będzie następne znaczenie słowa “geniusz”?

Słowo które okreslało moc natury, stało się słowem magii, po to by przejść w religie. A skończyło – na nauce. Chciałbym aby za kiladziesiąt lat odkopano tego bloga i przyznano mi rację – to słowo przejdzie do metafizyki, stanie się synonimem głebszego – pozaracjonalnego poznania, jakiejś wszechświatowej intuicji.

Uzyć geniusza to jak użyć trzeciego oka i zobaczyć więcej. Zobaczyć muzyke tam gdzie jest cisza, młodego mężczyznę w kamiennym bloku, porządek w chaosie. To własnie robią geniusze.

Czemu o tym piszę?

Chciałbym dac wam do zrozumienia że geniusz jest czymś co jest w posiadaniu kazdego z nas tylko dlatego że jest człowiekiem. Jest to coś co rodzi się z nami, choć z nami nie umiera. Jest to duch na twoim ramieniu który zawsze będzie tam kiedy potrzebna ci będzie odpowiedź na pytanie co jest naprawdę ważne, albo kiedy będziiesz gotów zobaczyć więcej niż widzą inni. Geniusze w każdym mężczyźnie, kobiecie i dziecku czekają aż przestaniemy się bać i zapłacimy naszą cenę.

Czemu więc nie każdy zostaje Einsteinem? Jeśli jest tak jak mówię i możesz obudzić w sobie geniusza – czemu nie jestes jeszcze noblistą?

Bo jesteś tchórzem. 

Bo nie masz odwagi rzucić wszystkiego co znasz i wszystkiego w co wierzysz, zdjąć ciepłych kapci i pójśc w góry, po to żeby wrócić z teorią wzgledności. Bo nie wierzysz że w ogółe mógłbyś. Bo myślisz, że nie nadajesz się do tego i masz wrażenie że twój los nie zawiera w sobie tego rodzaju dokonań. I po ostatnie – bo nie chcesz zapłacić za to odpowiedniej ceny.

Geniusz jest bardzo demokratycznym duchem. I jak kazda demokracja najlepiej czuje się w kapitaliźmie. Geniusz, aby żył, wymaga ofiar. Każdy z genialnych wynalazców, malarzy, biznesmenów, muzyków był dość długo uważany za odmieńca i stracony przypadek. Nie od razu zauwazono to, co oni widzieli od razu. Ludzie nie lubią kiedy zakłóca się to, o czym myslą że jest światem i zrobią wszystko aby uciszyć geniusza. Troche ze strachu, troche z zazdrości…

Czy jesteś gotów na taką drogę? Własnie.

Dlatego nie będziesz noblistą.

Nie zmienia to jednak faktu że jest coś co płynie przez ciebie i szepce ci do ucha, kiedy chcesz słuchać. Wkłada ci do głowy sny i marzenia, podsuwa rozwiązania zagadek kiedy są ci potrzebne. Czy miałbyś odwagę zamknąć oczy i rozwiązać sudoku? Właściwie robisz to przez całe życie…

Wystarczy że uwierzysz w to, że kiedy staniesz przed zagadką będzie coś, co rozwiąże ją dla ciebie. Wystarczy że przyjmiesz fakt, że jesteś zaopiekowany przez rozum, którego nigdy nie zrozumiesz, a który rozjasni przed tobą największy chaos informacji. Naucz się słuchać siebie. Jest w tobie coś co urodziło się na Perskiej pustyni i widziało jak dwa razy upadł Kapitol.

Jeśli coś jest niejasne w moim tekscie – użyj geniusza, aby rozwiązać problem.

   Gdybym chciał przestrzegać praw autorskich, musiałbym gadać z prawnikiem za każdym razem kiedy idę do toalety. Gówno już napewno zrobił ktoś przede mną.

Ciekawe kto ma prawa do dizajnu koła i ognia, i czy Jezus ma prawo do krzyża.